Aktualisht, Suedia ka një sistem të kontrollit të qirasë. Kjo do të thotë që çmimet e qirasë mbahen të ulëta, si kur qiramarrësi merr me qira drejtpërdrejt nga pronari i banesës (e quajtur “kontratë e dorës së parë” në Suedi), ashtu edhe kur qiramarrësi “i dorës së parë” ia lëshon banesën dikujt tjetër. Qiramarrësit që japin nënqira mund të paguajnë pak më shumë për të mbuluar faturat dhe mobiljet në këto “kontrata të dorës së dytë”, të cilat zakonisht janë gjithashtu të kufizuara në kohë.

“house in Sweden” by Kalense Kid is licensed under CC BY-NC-SA 2.0

Qëllimi i këtij sistemi është kryesisht për të siguruar që njerëzit të kenë mundësi të përballojnë strehimin, kështu që në përgjithësi, ndryshe nga shumë vende, Suedia nuk e bën fitimprurëse blerjen e pronës me qira. Kontrollet e qirasë janë një shtyllë kryesore e modelit social të Suedisë, prezantuar nga Social Demokratët pas Luftës së Dytë Botërore dhe në teori ato garantojnë që edhe ata me të ardhura modeste mund të jetojnë në zonën e tyre të preferuar.

Numri në rritje i popullsisë, veçanërisht në qytetet më të mëdha të Suedisë dhe një ritëm i ngadaltë i ndërtimit të banesave të reja, ka çuar në një mungesë të madhe apartamentesh. Tregu nuk përcakton se kush ka qasje në pronat me qira, përkundrazi krijon një kohë të gjatë pritje deri sa kontratat e qirave të dorës së parë të bëhen të disponueshme. Kjo shpesh mund të jetë një dekadë ose edhe më shumë në zonat me popullsi të dendur, që do të thotë që shumë njerëz dhe posaçërisht të ardhurit më të rinj në qytete, përfundojnë duke kërkuar kontrata të dorës së dytë nëse nuk kanë mundësi të blejnë. Edhe pse në teori qiradhëniet e përdorura nuk duhet të jenë më të shtrenjta, ekzistojnë dy arsye kryesore që qiramarrësit në këto kontrata shpesh përfundojnë duke paguar dukshëm më shumë sesa ata që marrin me qira direkt.

E para është që kërkesa e madhe e bën më të lehtë për pronarët e paskrupullt mbivlerësimin dhe mungesa e apartamenteve do të thotë që disa njerëz do të pranojnë të paguajnë më shumë sesa të kalojnë nëpër procesin e gjetjes së një shtëpie të re.

Një arsye tjetër është se njerëzit që zotërojnë apartamentet e tyre mund t’i marrin ato me nënqira me një çmim më të lartë; megjithëse atyre ende u kërkohet të marrin një “qira të arsyeshme”, ata mund ta llogarisin këtë bazuar në vlerën aktuale të tregut të pronës. Në lokacionet e qytetit, kjo shpesh është e lartë. Duke shtuar këtu faktin se ka kufizime të rrepta në vlerësimin e banesave, që synojnë të ndalojnë njerëzit që blejnë prona për të marrë me qira për fitim, rezultati është një situatë shumë e pasigurt për ata njerëz në tregun e dorës së dytë.